Uit de pen van Janet Uit de pen van Janet

Meditatie: 

Ontmoeting
Op een dinsdag in de kerk tref ik daar een voor mij onbekende jonge vrouw van Nederlandse komaf. Ze zit in de hal te wachten tot ze aan de
beurt is voor het inloopspreekuur. Ze zit op een tafel en kijkt wat stuurs. Ze heeft met een van de vrijwilligers een afspraak maar ze heeft nog maar weinig tijd want zo meteen moet ze haar kinderen van school halen. En de vrijwilliger is nu nog met iemand anders bezig.
Even zo een praatje met haar gemaakt en toen bleek dat er nog een andere reden was waarom haar blik wat nors was. Ze vertelt dat ze graag even alleen in de kerkzaal had willen zitten. Dan had ze zich even af kunnen sluiten van de mensen om haar heen en een ogenblik tot rust kunnen komen om te bidden want 
daar had ze behoefte aan.
Tijdens het spreekuur is de kerkzaal vanuit de hal nooit te bereiken. Dat kan ook niet want daarvoor heb je toch weer iemand nodig die een oogje in het zeil houdt. We moeten voorzichtig zijn, er kan zomaar iets gebeuren, of iemand kan iets meenemen vanuit de kerk en dat is ook weer niet de bedoeling.
Maar om een oogje in het zeil te kunnen houden hebben we mensen nodig die dat willen doen. En onze vrijwilligers doen veel maar kunnen niet alles.
Deze dinsdag stond de deur naar de kerkzaal wel open, vanwege werkzaamheden. De vrouw was de kerk ingelopen maar weer weggestuurd. De vrouw had dit niet begrepen. Kerken horen altijd open te zijn, vond ze.
Nadat ze me dit had verteld, sprong ze op want haar vrijwilliger kwam langs en ze moest al bijna naar de school van haar kinderen. Weg was ze. Mij in gedachten verzonken achterlatend.
Opnieuw een situatie waaruit voor mij bleek dat mensen die materiële hulp nodig hebben, met meer bezig kunnen zijn dan alleen met het materiële.
Opnieuw een ontmoeting waarin ik hoor dat vooral voor jongere mensen de secularisatie, met zijn afkeer van geloof en kerk, voorbij is. De vrouw had ook nog verteld dat ze het ’s zomers zo’n heerlijk geluid vindt als ze op een zondagmiddag langs de kerk loopt en de mensen binnen hoort zingen. Daar geniet ze dan van. Ondertussen was duidelijk dat ze het in het leven niet makkelijk heeft, ze was in ieder geval met iets naar het inloopspreekuur gekomen waar ze mee in de knoop zat.
Wat hebben we als kerk veel te bieden. We kunnen er zijn voor mensen die de weg kwijt raken in alle formulieren die moeten worden ingevuld, we kunnen mensen op weg helpen die schulden hebben, we kunnen aandacht bieden en luisteren naar hun verhaal, ze met elkaar in contact brengen opdat hun sociale
netwerkje steviger wordt en we kunnen hen een moment of een plek bieden om even stil te staan. Bij zichzelf, bij hun zorgen, bij diegene die ze missen, bij God die in alles bij hen is.
Ik had graag even met de vrouw de kerk ingelopen, maar ze moest al weer door. Gelukkig had de vrijwilliger haar nog wel kunnen helpen voor ze weg moest.
Het hoort bij elkaar: materiële en geestelijke hulp bieden. Het is geen tegenstelling. Soms is wel het ene meer nodig dan het andere. Maar laten we niet onderschatten wat wij aan geestelijke hulp te bieden hebben, naast de materiële.


Janet de Vries

terug