Uit de pen van Janet Uit de pen van Janet

Meditatie:
In Lombardijen kennen we naast onze Petrakerkgemeenschap van Protestanten en Vrije Evangelischen ook de Protestantse Johanneskerk en de Nebokerk die een samengaan is van Gereformeerd Vrijgemaakt en Christelijk Gereformeerd. De Rooms Katholieke kerk op de hoek van de Pascalweg en de Guido Gezelleweg is al weer jaren dicht. Behalve deze autochtone kerken hebben we nog een aantal migrantenkerken zoals het Morgenlicht aan de Ogierssingel, de Hope of Glory Ministries bij ons in de Petrakerk op zondagmiddag, en in de Johanneskerk aan de andere kant van het park op zaterdag de Zevendedagsadventisten en op zondagmiddag een groep Armeense gelovigen.

67 van alle op dit moment bekende migrantenkerken in Rotterdam, dat er zo’n 170 in totaal zijn, hebben zich aangesloten bij SKIN-Rotterdam.
SKIN betekent Samen Kerken in Nederland. Het driehoekige logo geeft aan dat het actief is op het snijvlak van kerk, samenleving en overheid.
Onlangs, op 16 september, vierde SKIN-Rotterdam al weer haar 10 jarig lustrum. SKIN-Rotterdam is in 2007 opgericht door een aantal voorgangers van internationale kerken in Rotterdam die al bij de landelijke SKIN actief waren. Een daarvan was pastor Ola, voorganger van Glorious Chapel International, die tot voor een paar jaar geleden in het wijkgebouw aan de Menanderstraat kerkte en inmiddels naar elders in IJsselmonde verhuisd is. Hij is nog steeds betrokken bij de  Voedselbank in Lombardijen, die zijn uitgiftepunt heeft in het eerder genoemde Morgenlicht.
De landelijke SKIN is opgericht in 1992 op initiatief van een aantal dominees van de Molukse Kerken in Nederland en de Evangelische Broederschap.
SKIN streeft er naar dat de lidkerken ten volle kerk kunnen zijn. Met andere woorden dat zij op eigen wijze hun geloof kunnen belijden in eigen cultuur, taal en traditie.
Daarnaast probeert SKIN burgerschap en participatie in de kerk en de samenleving van Nederland te bevorderen. Dit doet het door middel van vorming en toerusting van voorgangers en oudsten en door zich als stem en gezicht van de migrantenkerken en internationale kerken in Nederland te presenteren en te manifesteren in de richting van autochtone kerken, overheid en politiek, maatschappelijke en religieuze organisaties en de hele Nederlandse samenleving.
Zo is SKIN bezig met het bevorderen van een emancipatieproces van niet-autochtone christenen in Nederland. Het beste kun je dat zien aan de Molukse kerken in Nederland. Sinds hun komst naar Nederland in de vijftiger jaren hebben gemeenteleden en voorgangers zich gaandeweg geschoold en zijn ze ook in welvaart gestegen op de maatschappelijke ladder. Gedurende de laatste decennia hebben een aantal van de Molukse dominees die aan het begin van SKIN stonden niet alleen
theologie gestudeerd maar zijn zij ook gepromoveerd. Aan de theologische faculteit van de VU in Amsterdam is een paar jaar geleden ook een Moluks Seminarie opgericht. Dit emancipatieproces zou je kunnen vergelijken met dat van de kleine luiden waaruit de Gereformeerde Kerken in Nederland bestonden aan het eind van de 19e eeuw.

Om effectiever op lokaal niveau kerken praktische ondersteuning te kunnen bieden, is bij SKIN het idee ontstaan om naast een landelijke ook lokale stichtingen te starten, die onafhankelijk van de landelijk SKIN, maar vanuit dezelfde visie opereren. Na overleg met verschillende internationale kerken in Rotterdam bleek ook hier duidelijk de behoefte aan zo’n stichting te bestaan, en inmiddels zijn er zo’n 67 kerken en kerkelijke organisaties bij SKIN- Rotterdam aangesloten. Dit zijn allerlei soorten kerken: Latino’s, Afrikaanse kerken, Surinaamse of Antilliaanse kerken, een Arabische kerk, een aantal multiculturele kerken, en een enkele autochtone kerk van verschillende christelijke denominaties: protestants, orthodox, katholiek.

SKIN Rotterdam doet ook veel aan praktische hulp. Er worden Nederlandse taallessen georganiseerd, men zoekt actief mee naar onderdak als mensen op straat staan – een beetje vergelijkbaar met ons Kerk en buurtwerk, zeg maar. De migrantenkerken verschillen enorm van elkaar. O.a. de herkomst van de gelovigen is daar de oorzaak van. Sommige groepen zijn ook verschrikkelijk klein. De reden daarvan is niet altijd een positieve: er is veel onderlinge concurrentie. Zodra ergens een
profeet opstaat en predikt: ‘zo zegt de Heer’ kan er weer een splitsing in een gemeente optreden. Aan de andere kant kan de visie zijn dat we vooral in kleine groepen moeten opereren. Dat is persoonlijker en flexibeler. Deze visie past goed bij huidige management theorieën. Voor ons vaak bedenkelijk is het zgn. welvaartsevangelie: elke euro die je aan Jezus geeft ontvang je 10 keer dubbel terug. Het maakt dat mensen soms hun laatste geld of spullen weggeven. Aan de andere kant kan het maken dat mensen minder vast aan hun spullen zitten en het kan werken als een sociaal vangnet, als een verzekering bij tegenslag. In Genemuiden heb ik hetzelfde gezien bij de Gereformeerde Gemeente: geen verzekering maar wel dokken als het huis van een medegelovige is afgebrand.
Terwijl onze traditionele kerken leger worden groeien de migrantenkerken. Ook in Lombardijen is dat goed te zien. Wat mij betreft is het een troost dat de liefde van Christus niet ophoudt bij de traditionele kerken maar via de migrantenkerken doorgaat zich te verspreiden. We kennen het gezegde "als God ergens een deur sluit, dan opent Hij ergens anders een venster". Waarom zouden we dat in dit verband niet ook kunnen geloven?

 

Janet de Vries

terug