Uit de pen van Janet Uit de pen van Janet

Meditatie: 
Op 10 april organiseerde RotterdamUnited (niet de voetbalclub), onder leiding van Setkin Sies een netwerkdiner voor voorgangers in Rotterdam. In de kerk van Kom en Zie aan de Boezemweg waren de zondagse stoelen in de kerkzaal rondom tafels gezet waarop zo’n honderd mensen plaatsnamen. Tijdens de maaltijd werd er twee keer van tafel gewisseld waardoor je met veel verschillende mensen in gesprek kon gaan. Tussendoor kwam een aantal sprekers aan het woord.
Als eerste Raquel Medina DeWindt, voorgangster van een Spaanstalige gemeente uit IJsselmonde. Ze hield een korte preek zodat wij konden ervaren hoe het er bij hen in de kerk aan toeging. Haar woorden werden vertaald. De preek begon rustig en gaandeweg kwam het vuur erin. Ook de vertaalster ging mee in de enthousiaste expressie van Raquel. Ze had haar uitgangspunt genomen in Mattheüs 5: 14-16: ‘Jullie zijn het licht in de wereld. Men steekt geen lamp aan om hem vervolgens onder de korenmaat te zetten, nee, men zet hem op een standaard zodat hij licht geeft voor ieder die in huis is. Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, opdat ze jullie goede daden zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel’.
Raquel hield ons in alle vriendelijkheid maar ook een beetje streng voor dat we wel wat meer van onszelf, van ons geloof aan de wereld om ons heen zouden mogen laten zien. Wij in de Petrakerk zijn daar meestal een beetje terughoudend in omdat we de ervaring hebben dat weinig mensen om ons heen zitten te wachten op de kerk. Ook ik houd meer van een rustiger aanpak, ik blijf een Hollander, maar inmiddels begin ik te merken dat mensen in het algemeen minder aversie hebben tegen geloof dan pakweg 30 jaar geleden. Ondanks het vuur waarmee ze sprak hield ze zich keurig aan de tijd: na 8 minuten was haar preekje klaar.
Tweede spreekster was Katinka Broos, PKN-dominee in Rotterdam-West en tegelijk kerk en buurtwerker aldaar. Zij vertelde over de situatie nu twee jaar geleden dat er in de flat boven hun kerk een arrestatie plaatsvond van iemand die werd verdacht van terroristische activiteiten. Terwijl de Paasviering beneden aan de gang was werd een appartement boven hun hoofd in de gaten gehouden door de politie. Toen men tot een inval wilde overgaan had degene die de leiding had gezegd: nog even wachten, er is nu nog een kerkdienst aan de gang.
Nadat de arrestatie had plaatsgevonden en de rust enigszins was weergekeerd besloot de kerkelijke gemeente om huisbezoeken te gaan afleggen in de flat boven hun kerk. Het vermoeden bestond dat de bewoners van de flat behoorlijk geschrokken waren van de hele situatie. Aan die bezoeken hebben ze mooie contacten overgehouden. En nog steeds wordt er zo nu en dan iets voor de flat georganiseerd door de kerk dar zeer op prijs wordt gesteld.
Fred Kappinga was de derde spreker. Hij vertelde over Rotterdam Dorst (rotterdamdorst.nl). Dit is een diaconaal platform in Rotterdam Noord. Door heel Noord heen wordt op zo’n 15 verschillende plaatsen door verschillende kerken verschillende vormen van hulp geboden. Kledingbank, voedselbank, taalles zijn een paar van die vormen van hulp. Het enige dat Rotterdam Dorst doet is in kaart brengen en up to date houden waar wat geboden wordt. Het zorgt er zo voor dat minder dingen dubbel worden gedaan en dat mensen weten waar ze heen moeten met hun vraag. Geweldig praktisch vond ik dit.
De avond werd afgesloten met een bijdrage van OMG, afkorting van ‘Oh my God’ (omg010.nl). Een initiatief van o.a. de PKN en de Nederlands Gereformeerde Kerk. Op hun website staat de volgende tekst: ‘OMG is er voor mensen die het gehad hebben met de kerk maar niet perse met God, voor iedereen die werk wil maken van zijn ziel en voor iedereen die nieuwsgierig is hoe met God te leven.
Kleur je niet binnen de lijntjes, ben je zoekend, gesetteld of single, beschouwend of deelnemend, succesvol of helemaal niet en heb je een intellectuele en/of creatieve honger naar meer van het leven? Kom dan zeker langs op een van onze activiteiten! Of bel of mail gewoon’. OMG richt zich vooral op twintigers en dertigers.
Deze avond sloten ze af met een korte viering waarin opnieuw Mattheüs 5: 14-16 werd gelezen. Daarna was het vijf minuten stil (heerlijk na al dat gepraat!), werd en een mooi liedje gezongen en gebeden. In dat gebed werd God aangesproken niet met ‘Vader’ maar met ‘Pappa’. Dat roept toch een heel ander gevoel op moet ik zeggen. Het mooie hieraan vond ik naast die vijf minuten stilte dat een nieuwe generatie gewoon maar weer probeert hun eigen generatie een mogelijkheid te bieden om (in hun woorden) de ziel te voeden.
Voor mij was het een inspirerende avond.


Janet de Vries

terug